मागरिट स्टीफन केनेडी ( मिशनरी जीवन चरित्र )

 मागरिट स्टीफन केनेडी ( मिशनरी जीवन चरित्र )

मागरिट स्टीफन केनेडी हे भारतातील पहिले झेनाना मिशनरी होते . झेनाना सेवा मध्ये अशा महिला मिशनरी यांचा समावेश होता जे सुवार्ता भारतीय महिलांना देत असे , ज्यांना सार्वजनिक ठिकाणी येण्यास आणि पुरुषांशी बोलण्यास मनाई होती . मागरिटचा जन्म एका समर्पित ख्रिस्ती कुटुंबात झाला आणि त्यांनी 13 वर्ष होण्यापूर्वीच अध्यात्माची आवड निर्माण केली . त्यांना मंडळीमध्ये जाण्यापेक्षा अध्यात्मिक पुस्तकांनी समूद्र असलेल्या वडिलांच्या ग्रंथालयात वेळ घालवणे खूप आवडायचे . त्या त्यांच्या वयाच्या मुलीपेक्षा वेगळ्या होत्या आणि नीतिमान जीवन जगण्याचा प्रयत्न करीत असे . तथापि , त्यांनी मंडळीमध्ये ऐकलेल्या नीतिमान कर्माबद्दलच्या प्रवचनाने त्यांचे जीवन बदलले . त्यांना ताबडतोब माहित झाले की त्या एक स्वनीतिमान मुलगी आहे आणि त्यांचे तारण होण्यासाठी देवाच्या कृपेची आवश्यकता आहे . त्या दिवशी त्यांनी ख्रिस्ताला आपले जीवन दिले . भारतातील मिशनरी म्हणून काम करणारी तिची बहीण एलिझा अण्णा यांच्या बोलण्यावरून मागरिट 1838 मध्ये बनारस गाठली . मागरिट या नाजूक शरीराची महिला कठोर भारतीय हवामानात जुळवून घेण्यात अडचण होती . आजारपणामुळे सुरुवातीचे दिवस देवासाठी काम करण्यापेक्षा विश्नांतीत जास्त घालवले जात . पण अडथळे आणि आजारपण मागरिटच्या निर्धाराशी जुळत नव्हता . त्यांनी स्थानिक परिस्थितीशी जुळवून घेतले , हिंदी शिकल्या आणि सुरूवातीला अनाथ मुलांची सेवा केली , त्यांच्यासाठी संडे स्कूल चालवली . जेम्स केनेडीशी त्यांचे लग्नानंतर हे कुटुंब अल्मोडा येथे गेले . तेथे त्यांनी कुष्ठरोग्यांच्या सेवेसाठी आपला वेळ घालवला आणि त्यापैकी पुष्कळांना ख्रिस्तासाठी मिळवले . मागरिटचे सर्वात महत्वाचे योगदान झेनानातिल सेवा होती . वैद्यकीय किंवा शैक्षणिक उद्देशाने मिशनरी यांना त्या स्त्रीला भेटण्याची परवानगी देण्यात आली असली तरी मागरिट यांचा नेहमीच प्रत्येक भेटीचा हेतू शुभवर्तमानात होता . मारहाण केली जायची आणि जिवे मारण्याचे धोके असूनही , त्यांनी याची खात्री केली की त्यांनी भेट दिलेल्या प्रत्येक बाईला ख्रिस्त कोण आहे हे माहित होते . अशा प्रकारे , त्यांनी ख्रिस्तासाठी एक कूर्गी राजकुमारी मिळविली . म्हातारपणात मागरिट 1877 मध्ये भारत सोडून एडिनबर्गला गेल्या . तेथे त्यांनी वृद्ध , आजारी , गरीब यांची सेवा करत राहिल्या आणि शेवटी 1891 मध्ये त्यांनी आपल्या श्रमातून विसावा घेतला .