ही कथा पृथ्वीवर पापाची सुरुवात कशी झाली याबद्दल आहे. ही कथा वाईटपणाच्या प्रवेशाची आहे. सर्पाच्या रूपात प्रकट झालेल्या सैतानाची कथा.
सर्पाने आदाम आणि हव्वा यांना फसवले देवाची आज्ञा मोडण्यासाठी, त्याच्या इच्छेविरुद्ध जाण्यासाठी,
आणि त्याच्यावरचा विश्वास सोडण्यासाठी. त्यांनी चांगले आणि वाईट यांच्या ज्ञानाच्या वृक्षाचे फळ खाल्ले आणि तेच पहिले पाप ठरले. तत्काळ त्यांचे डोळे उघडले. त्यांना आपल्या नग्नतेची जाणीव झाली.
भयाने त्यांची मने भरून गेली,
आणि ते देवापासून लपून बसले.
आता पृथ्वी तशी राहिली नाही
जशी देवाने ती असावी अशी इच्छा केली होती.
देव, मनुष्य आणि सृष्टी यांच्यातील परिपूर्ण शांतता तुटली. जिथे पूर्वी आशीर्वाद होते तिथे आता वेदना आल्या.
संतानप्राप्ती वेदनादायक झाली,
आणि भूमीवर शेती करणे कठीण झाले. मनुष्याला मृत्यूला सामोरे जावे लागले,
कारण आता तो जीवनाच्या वृक्षाचे फळ खाऊ शकत नव्हता.
आणि सर्प मनुष्याचा शत्रू बनला.
ही कथा फक्त सर्पासारख्या प्राण्यांची नाही, तर त्या सैतानाची आहे, आणि त्या दुष्ट आत्मिक शक्तींची आहे
ज्या देव आणि त्याच्या सृष्टीच्या विरोधात आहेत. पापामुळे
संपूर्ण सृष्टीला दुःख सहन करावे लागले. पण अंधकाराच्या मध्यातही आशेचे एक वचन देण्यात आले. देवाने हव्वाला सांगितले एक दिवस एक मनुष्य येईल, जो शत्रूचे मस्तक चिरडून टाकेल. आणि तो दिवस आला जेव्हा येशू ख्रिस्त पृथ्वीवर आला,
क्रूसावर मरण पावला, आणि मृतांतून पुन्हा जिवंत झाला. त्याच्यामध्ये उद्धार आहे. त्याच्यामध्ये आशा आहे. आणि त्याच्यामध्येच नवीन सृष्टीची सुरुवात आहे.